Debussy 1914'ten itibaren, yayıncısı Jacques Durand'ın teşvikiyle, 18. yüzyıl Fransız bestecilerine saygı niteliğinde çeşitli çalgılar için altı sonatlık bir dizi yazmayı tasarladı. 1915'te Paris'teki yayıncısı ona Bach'ın sonatlarını — keman-klavsen sonatları, flüt sonatları ve trio sonatlar — editörlemesi için sipariş vermişti; Debussy bunun yerine Durand'a "Claude Debussy, musicien français tarafından bestelenen çeşitli çalgılar için altı sonat" planını sundu. Bach setlerini düşünmenin doğurduğu bir fikirdi.
Bu diziden bugün en çok çalınanlardan biri Flüt, Viyola ve Arp Sonatı'dır. Debussy, şef Bernard Molinari'ye yazdığı bir mektupta setin "farklı birleşimler" içermesi ve son sonatın daha önce kullanılan çalgıları bir araya getirmesi gerektiğini anlatmıştı.
Üçlünün seçimi rastlantı değildir. Flütün nefesli çizgisi, viyolanın koyu ve iç sesi, arpın süzülen tınısı bir araya geldiğinde ne yaylı ne nefesli ne de klavyeli bir doku çıkar ortaya. Bu yeni ve heyecan verici seslerin, eserdeki ölçülü melankoli izleniminin oluşmasında büyük payı vardır.
Plan yarım kaldı: Debussy'nin 1918'deki ölümüyle dizinin ancak yarısı tamamlanabildi.
Derslerimizde ileri seviye kursiyerlerimize alışılmadık topluluk birleşimlerini tanıtıyoruz. Flütün yalnızca piyanoyla değil, çok farklı çalgılarla da anlamlı bir renk kurabildiğini görmek repertuvar ufkunu genişletiyor.