Şef ile orkestra arasındaki ilişki çoğu zaman yanlış anlaşılır. Şef yalnızca tempo tutan bir metronom değildir; dengeyi, karakteri ve zamanlamayı yönetir. Nefesli icracıdan beklentisi de bu üç başlıkta toplanır.
Birincisi hazır olmaktır. Nefesli çalgılar sürekli çalmaz; uzun bir sessizlikten sonra tek başına giriş yapmak, orkestra hayatının en riskli anlarındandır. Şef girişten bir ölçü önce size bakar ve o anda çalgının dudakta, havanın hazır olmasını bekler. Bu hazırlık görünmez ama duyulur.
İkincisi dengedir. Bir flüt pasajı yazıda solo olabilir ama akustik olarak solo duyulmayabilir. Şef çoğu zaman "daha çok" değil "farklı" ister: daha parlak bir renk, daha net bir başlangıç, ya da geri çekilme.
Üçüncüsü esnekliktir. Yazılı tempo bir çerçevedir; şefin nefes alma noktaları, cümle uzatmaları ve ağırlaşmaları vardır. Nefesli icracı kendi nefes planını buna göre yeniden kurabilmelidir — provada işleyen plan, konserde şef cümleyi uzatınca yetmeyebilir.
Derslerimizde ileri seviyedeki kursiyerlerimizle bu hazır olma refleksini özellikle çalışıyoruz. Uzun bir bekleyişin ardından ilk notayı tam zamanında ve tam renginde çıkarabilmek, tek başına çalışırken hiç karşılaşılmayan bir beceri.