Çalgı malzemesinin tınıyı ne kadar etkilediği, müzik dünyasının en tartışmalı konularından biridir. İcracıların büyük bölümü farkı duyduğunu söyler; akustik ölçümler ise çoğu zaman bu farkı doğrulamakta zorlanır.
Konunun en bilinen deneyi fizikçi ve amatör flütçü John W. Coltman tarafından yapıldı. 1950'lerde flüt akustiğine yoğun ilgi duyan Coltman, 1970'te "Flüt Tonu Kalitesinde Malzemenin Etkisi" başlıklı çalışmasını gerçekleştirdi.
Deney tasarımı dikkat çekicidir. Coltman üç anahtarsız flüt yaptı: grenadilla ağacı, gümüş ve bakır. Gümüş flütün duvar kalınlığı 0,036 cm, bakırınki 0,153 cm, ahşabınki ise ahşap flütlerin tipik ölçüsü olan 0,41 cm idi — ahşap olan gümüşün 1,7 katı ağırlıktaydı. Üç borunun da iç çapı aynıydı ve her birine Delrin plastikten yapılmış, birbirinin aynı ağızlıklar takıldı.
Buradaki kilit ayrıntı ağızlıktır: değişkeni yalnızca gövde malzemesine indirgemek için ağızlıklar özdeş tutuldu. Çünkü tınıyı belirleyen asıl unsurun ağızlık kesimi olduğu düşünülüyordu.
Bu, tartışmayı bitirmedi ama çerçeveyi netleştirdi: gövde malzemesinin etkisi ölçülebilir sınırların yakınındadır; ağızlık geometrisi ve icracının ambüşürü ise çok daha belirleyicidir.
Derslerimizde enstrüman yenilemeyi düşünen kursiyerlerimize bu nedenle önce ağızlığa bakmalarını öneriyoruz.