Her konserin başında aynı sahne yaşanır: topluluk susar, obua uzun bir la sesi verir ve orkestra ona göre akort eder. Bu ritüelin iki ayrı gerekçesi vardır.
Birincisi tarihseldir. 1600'lerin sonundaki ilk orkestralar ağırlıklı olarak yaylı çalgılardan oluşuyordu ve keman partilerini güçlendirmek için zaman zaman bir çift obua kullanılıyordu. Kısa sürede besteciler obua için ayrı partiler yazmaya başladı. Obua neredeyse her zaman toplulukta bulunduğu için akort referansı olarak yerleşti.
İkincisi akustiktir. Obuanın parlak ve delici sesi kolay duyulur; dar ve konik borusu, üstsellerce zengin bir tını üretir ve bu ses orkestral dokunun içinden sıyrılabilir. Ayrıca perdesi, bağırsak telli yaylılara kıyasla çok daha kararlıydı — sıcaklık ve nemden onlar kadar etkilenmiyordu.
Bugün durum biraz değişti. Obuacılar la sesini elektronik bir ölçerle doğruluyor; bazı orkestralar akort sesini doğrudan elektronik bir cihazdan veriyor, ama geleneğe saygıyla cihazı obuacının açıp kapatması gibi çözümler benimseniyor. Yani obuayla akort etmenin bugünkü tek gerçek gerekçesi gelenektir.
Derslerimizde kursiyerlerimize akort kavramını yalnızca kendi çalgıları üzerinden değil, topluluk bağlamında anlatıyoruz. Doğru akort, tek bir çalgının doğru olması değil, herkesin aynı referansta buluşmasıdır.