Bir orkestrayı izlerken çalgıların yerleşimi doğal görünür, oysa her konumun bir gerekçesi vardır. Yaylılar önde ve geniş bir yay çizerek oturur; arkalarında tahta nefesliler, onların gerisinde bakır nefesliler ve en arkada vurmalılar bulunur.
Bu düzenin temel mantığı ses gücüdür. Yaylılar tek tek görece sessizdir ama kalabalıktır; öne alınarak dengelenirler. Bakır nefesliler ise tek bir çalgıyla bile bütün topluluğu bastırabilir, bu yüzden arkaya yerleştirilir ve sesleri salona ulaşana kadar bir miktar yayılır.
Tahta nefesliler tam ortada, yaylıların hemen arkasında oturur. Bu konum iki işe yarar: sesleri yaylı kütlesinin üzerinden duyulabilir, ama bakırlar kadar baskın değildir. Ayrıca ortada olmaları, hem şefi hem de birbirlerini rahat görmelerini sağlar — nefesli grubunun kendi içinde uyum kurabilmesi için bu görsel temas gereklidir.
Flütler genellikle tahta nefesli bloğunun ön sırasında, obuaların yanında yer alır. Arkalarında klarnet ve fagot bulunur. Bu yakınlık tesadüfi değildir; besteciler bu dört çalgıyı sıkça birlikte yazar ve aralarındaki entonasyon uyumu anlık dinlemeyle sağlanır.
Derslerimizde orkestra çalışmalarına katılan kursiyerlerimize bu düzenin mantığını anlatıyoruz. Nerede oturduğunuzu ve kimi dinlemeniz gerektiğini bilmek, topluluk içinde çalmanın en temel becerilerinden biri.