Çalgı derslerine başlayan pek çok kişi solfeji gereksiz bir yük olarak görür. Bu bakış anlaşılabilir — çalgı somut ve tatmin edici, solfej ise soyut görünür. Ama bu ikisi birbirinin alternatifi değildir.
Solfejin kazandırdığı ilk şey bağımsızlıktır. Notayı okuyabilen öğrenci, öğretmeninin çalıp göstermesini beklemeden yeni bir esere kendi başına başlayabilir. Kulaktan öğrenen bir öğrenci belirli bir seviyeye kadar hızlı ilerler, sonra tıkanır; çünkü repertuvar karmaşıklaştıkça kulakla çözmek yetmez.
İkincisi hafızadır. Yapıyı anlayarak öğrenilen bir eser, parmak hafızasına dayalı ezberden çok daha dayanıklıdır. Sahnede konsantrasyon dağıldığında parmak zinciri kopar, yapısal hafıza kopmaz.
Üçüncüsü müzikaliteyi doğrudan besler. Bir cümlenin nerede biteceğini, hangi notanın gerilim taşıdığını, akorun nereye çözüleceğini bilmek frazlama kararlarını kendiliğinden netleştirir. Teori bilmeyen bir icracı bu kararları tahminle verir.
Bu yüzden ders programımızda birebir çalgı dersinin yanında haftada bir saat, ayda dört saat toplu müzik teorisi ve solfej dersi yer alır.
Derslerimizde bu iki katmanı birbirinden ayrı düşünmüyoruz. Kursiyerin çalgıda karşılaştığı bir sorunu teoriyle açıklamak, teoriyi de çalgıda somutlaştırmak en verimli yol oluyor.